Het Kerstwonder

“Mam, ik versier zijn hoekje toch hoor, net als andere jaren” roept Miriam naar haar moeder. “Dat is een goed idee, dan is het net alsof hij er gewoon is” zegt Mia, die bezig is met de lichtjes in de kerstboom. De dozen met kerstballen staan klaar voor Miriam en haar zusje Patricia. De piek is altijd een speciaal moment in het gezin, daarvoor moet papa thuis zijn. Dat is een traditie van jaren, die de kersttijd inluidt in het gezin van Jos en Mia.

“Weet je nog mama, dat hij de boom helemaal omver liep?” Patricia lacht bij de herinnering.
“Dat vergeet ik nooit meer, die puinhoop was verschrikkelijk, we moesten echt alles nieuw kopen en dat twee dagen voor de Kerst. Gelukkig was de piek nog heel en hadden de winkels wat versiering over. Ik was zo kwaad op hem en nu…”
Mia zwijgt en staart even voor zich uit. Ze zou het er graag voor over hebben, als hij maar terug zou komen. Wat mist ze hem.

De lichtjes zitten in de boom en de meisjes beginnen aan hun taak. Ze hangen de ballen op terwijl Mia verder gaat met de rest van de versieringen in de gezellige woonkamer. Als alles klaar is, de kaarsen hun zachte licht verspreiden en de cd met kerstmuziek op staat, komt papa binnen.
“Nog nieuws” vraagt hij meteen. Ze schudden alle drie hun hoofd. “Nee, niets gehoord” zegt Mia.
“Hier is het prachtig meiden.” Jos geeft zijn vrouw en dochters een kus. “Jullie hebben er weer een gezellige kamer van gemaakt en je moet het maar zo bekijken, de boom zal net zo mooi blijven als hij nu is.” Deze opmerking werd hem niet in dank afgenomen door vrouw en dochters gezien de boze blikken van het drietal.
“Is het al tijd voor het piekmoment” vraagt hij snel.
Miriam mag het doosje pakken met de piek en plechtig overhandigen aan haar vader. De piek is al heel oud en zit in een schoenendoos, in watten en vloeipapier verpakt. Ze geeft het doosje aan haar vader, opent haar mond om iets te zeggen maar slikt het in, ze ziet dat iedereen aan hetzelfde denkt. Het moment dat de doos bijna uit haar handen viel door…..
Jos zet met een zwierig gebaar de piek op het puntje van de boom en ze spreken allemaal in gedachten, hun wens uit.
Na het officiële moment gaan ze lekker eten, een pre-kerstdiner. Ondanks het heerlijke eten en de gezelligheid in huis, is de stemming toch bedrukt.

De Kerstdagen naderen. In de drukte die dat met zich meebrengt is het gemis een beetje naar de achtergrond verschoven. De familie die op bezoek zal komen, de kerstdingetjes op school en de borrels op het werk geven genoeg afleiding. Iedere dag hopen ze op nieuws maar helaas.

In de vroege morgen van eerste kerstdag, geniet Mia nog even van een kop koffie en het mooie uitzicht vanuit de woonkamer op het bevroren polderlandschap, voordat ze de tafel gaat dekken voor het kerstontbijt. De nacht begint langzaam plaats te maken voor de dag. Het verlies van Antar is op zo’n mooie dag erg voelbaar, anders zou ze haar eerste wandeling al gehad hebben, tintelende frisse lucht hebben ingeademd. Ze zucht diep en gaat aan de slag in de keuken om een feestelijk ontbijt te maken voor haar gezin.

Mia schrikt ineens van het gegil van haar dochter, die naar beneden komt gestormd. Miriam dacht dat ze Antar had gezien op het weggetje! Ze rent naar buiten met haar moeder achter haar aan. In de verte zien ze iets aan komen lopen. Zou het echt Antar zijn?

Miriam roept Antar! De kop van het beest gaat omhoog. Hij probeert te rennen maar ze zien dat hij hinkelt. Moeder en dochter hollen de weg op. Inmiddels zijn ook Jos en Patricia buiten en zien wat er allemaal aan de hand is.
Mia en Miriam zijn nu vlakbij. Het is echt hun Antar, vermagerd en met doffe vacht maar hij is het! Miriam valt op haar knieën voor de hond en Antar is door het dolle heen. Zijn staart zwiept heen en weer en weet niet wie hij het eerst moet begroeten. Papa en Patricia kwamen aanrennen en de hond hinkelde hen tegemoet, gek van vreugde.
In een wat rustiger tempo lopen ze terug naar huis.
Thuisgekomen slobbert hij een bak water leeg, eet wat brokken en duikt in zijn mand. Miriam is blij dat ze zijn hoekje met zijn mand en etensbakken toch versierd heeft.

Iedereen praat druk door elkaar, wat zou er gebeurd zijn met hem, zou hij meegenomen zijn, zou hij verdwaald zijn geweest? “Dat zal altijd een raadsel blijven” zegt papa. “Maar lieve dames, wat doen we altijd bij het kerstontbijt? We vertellen dan toch altijd aan elkaar wat en waarom we dat gewenst hebben? Ik denk dat we allen dezelfde wens hadden, denken jullie ook niet?”. Ze kijken allemaal naar de slapende hond in zijn mand. Antar is terug!
Wonderen gebeuren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *