Een nieuw begin

Een nieuw begin?

Opeens was het daar weer. Dat gevoel dat bij tijd en wijle de kop opstak. Meestal kon hij het goed onderdrukken. Maar waarom nu?

Na een drukke dag met veel afspraken op kantoor was Hans toe aan wat rust en een glas wijn. Hij pakte de krant om het gevoel geen kans te geven, zich in hem te nestelen. Hij bladerde door de krant. Hans’ gedachten dwaalden weer af. In de loop der jaren had hij afgeleerd dat het geen zin heeft om er tegenin te gaan. Het is een periode die verwerkt moet worden en dat kost tijd, had zijn arts gezegd. Maar die periode duurt wel erg lang, het is nu al jaren zo.

Zijn ogen gingen met een scannende blik over de pagina’s. In zijn werk als jurist moest hij veel documenten lezen en had hij zich aangeleerd om snel te lezen. Als door de bliksem getroffen liet hij de krant vallen. Ineens begreep hij waardoor hij zo onrustig geworden was, hij had intuïtief aangevoeld dat er weer iets uit het verleden opgerakeld zou gaan worden. Hij pakte de krant weer op en las verder. Prachtig, veelbelovend, jong talent, op jonge leeftijd al gaan orgel spelen en een conservatorium opleiding, zou het nog heel ver gaan schoppen als organist maar ook als dirigent stond hij zijn mannetje en nog veel meer loftuitingen over Robert. Robert zijn zoon! Zijn muzikale, jongste zoon die hij al jaren niet meer had gezien. Robert, wat een strijd had die naam gegeven tijdens de zwangerschap. Zijn vrouw had een voorkeur voor Bijbelse namen en een dochter zou de naam Mirjam krijgen maar hij wilde een zoon Robert noemen, niet vernoemen naar ouders of weer een Bijbelse naam geven maar gewoon Robert. Zijn gevoel had hem gelijk gegeven, de jongen is briljant en zal zeker roem verwerven met het orgelspel. Welke 22 jarige heeft al een opleiding hierin afgerond en studeert nu rechten? Dat is toch briljant, of niet soms? Wat jammer dat hij hem al die jaren niet heeft gezien, zijn vrouw heeft hem opgedragen weg te blijven. Hij wilde weg van haar en de kinderen en dat zal dan ook zo moeten blijven. Hij moest natuurlijk wel aan zijn maandelijkse verplichting blijven voldoen. Dat deed hij met liefde, hij hield echt van zijn kinderen en het deed hem echt verdriet dat zijn vrouw zo vasthoudend was.

Zijn gedachten vlogen terug in de tijd.

Toen Robert geboren werd was het al niet goed meer tussen hem en Henriette. Ze was en is nog steeds een goede zorgzame moeder die waakt maar ook heerst over haar kinderen. Alle vier zijn ze volwassen en hebben hun weg in het leven gevonden.
Robert was twee toen Hans het leven met zijn gezin niet meer aan kon. Hij leefde voor zijn gevoel in een gevangenis waar hij alleen maar kostwinner moest zijn. Zijn vrouw was thuis om voor de kinderen te zorgen. Dat was altijd haar ideaal geweest en dat verdedigde zij ook met hand en tand. Hans wilde verder in het leven, studeren, een ander beroep uitoefenen. Hij trok zich steeds meer terug van het gezin en liet Henriette voor alles zorgen. Het belang van hun kinderen stond voorop, ook bij hem.
Het leven nam een andere wending. Door zijn burn-out kon hij niet meer voor hen zorgen en moest hij opgenomen worden in de Paasberg, een christelijk herstellingsoord. Hij heeft daar een mooie tijd gehad waar hij nog altijd met dankbaarheid op terugkijkt. De begeleiding in de vorm van gesprekken met een psycholoog had zijn ogen geopend, hij had de wereld veel meer te bieden dan werken in het bedrijf van zijn vader. Zijn burn-out was mede te danken door het onder zijn niveau werken, zijn wens om te studeren en het drukke huisgezin waar hij zich de man voelde die het vlees sneed op zondag. Na zijn verblijf daar en na heel veel gesprekken met Henriette was het duidelijk dat het beter was dat ze apart van elkaar gingen wonen. Hans vond een baan in een andere provincie en ging in de avonduren, rechten studeren. Dat was waar zijn hart lag. Natuurlijk miste hij zijn kinderen met wie hij regelmatig contact had gehouden. Na verloop van jaren werd ook dat steeds minder. De oudsten hadden aangegeven geen prijs te stellen op zijn bemoeienissen met hun leven.

Hij stond op, liep naar zijn bureau en zette zijn laptop aan. Wat hij nog nooit had gedaan bij zijn eigen kinderen was het op Google kijken of hij informatie over hen kon vinden. Maar nu was zijn nieuwsgierigheid te groot. Bij het intikken van Roberts naam kwamen heel veel hits, zelfs Wikipedia had een site over zijn jongen. Hij las alles met aandacht en toen hij de concertagenda zag, rijpte er een plan in hem. Hij zag dat Robert de organist was bij de kerstnachtdienst in zijn geboortedorp, waar naast zijn gezin, ook zijn moeder woonde. Hij werd enthousiast bij het idee dat hij daar heen zou gaan, naar de kerstnachtdienst en blijven slapen in het huis van zijn moeder en samen met haar en ook de verdere familie, de Kerst zou vieren. Zo kon hij Robert zelf horen spelen. De situatie had zij moeder veel verdriet gedaan. Hij belde haar meteen en zij was zo blij toen hij zijn komst aankondigde, dat hij er zelf ook ontroerd van raakt. De traditie dat zijn broers met hun gezinnen allemaal op kerstmorgen samen zouden komen in zijn ouderlijk huis was al die jaren in stand gehouden. Hij zou er nu ook weer bij zijn, anders was het altijd Henriette geweest die er was, samen met de kinderen. Hans vond dat hij zich lang genoeg had teruggetrokken van de familie, nu was het zijn tijd. Per slot van rekening was hij de oudste zoon, hij moest ook zijn verantwoording voor zijn moeder nemen en niet alles over laten aan de dichterbij wonende broers en schoonzusters.
Hij schonk zichzelf nog een glas wijn in en zette een cd op met prachtige kerstmuziek. Het nare gevoel verdween, in plaats daarvan voelde hij zich lichter en optimistischer dan hij zich de laatste jaren had gevoeld. Coming home for Christmas hoorde hij zingen en zo voelde het voor hem ook, thuis komen voor de kerst met hopelijk heel fijne gevolgen, al was het alleen maar om het contact met Robert te herstellen.

De kerstweek brak aan, een drukke tijd op de zaak. Veel zaken vroegen zijn aandacht en ook was hij uitgenodigd bij zakenrelaties voor een kerstborrel of diner. Hij accepteerde de uitnodigingen allemaal, in tegenstelling tot voorgaande jaren. Dat wekte al verbazing bij zijn collega’s, die hem zagen als een workaholic en een soort kluizenaar. Hans was iemand die nooit praatte over zijn privéleven, niemand van zijn medewerkers wist iets van hem.
Het jaar werd afgesloten met de gebruikelijke kerstborrel. Hij vertelde dat hij kerst ging vieren bij zijn moeder in zijn geboortedorp en hoopte dat hij zijn zoon kon horen spelen op het orgel in de kerk. De collega’s reageerden erg verbaasd, ze wisten niet dat hij een gezin had en eigenlijk ook niet dat hij gelovig was. Deze openheid waren ze niet gewend van hem en overstelpten hem met vragen die hij geduldig beantwoordde. Hans was blij dat zijn medewerkers erg met hem meeleefden en hoopten op een verzoening met zijn vrouw en kinderen.

De man die na de feestdagen terugkwam op zijn kantoor was een heel andere dan die ze voor die tijd als collega hadden. Bij de koffiemachine was iedereen natuurlijk heel nieuwsgierig hoe Hans’ dagen waren geweest. Hij was heel open en vertelde aan iedereen die het maar horen wilde, over de geweldig mooie kerstdagen die hij met zijn gezin had mogen beleven. Zijn vrouw had hem gezien in de kerk en was na de dienst naar zijn moeder en hem toegekomen. Hun kinderen waren wat terughoudender geweest maar hadden hun broer, de organist, laten weten dat hun vader met oma in de kerk was. Robert had prachtig gespeeld en na het Ere zij God had hij een improvisatie gespeeld van zijn vaders favoriete gezang. Dat was voor Hans het teken dat ook Robert wist dat hij in de kerk zat, hij herkende de melodie meteen. Na de dienst gingen ze met elkaar naar het huis van oma en maakte hij kennis met de vriend van zijn dochter en de vriendin van zijn oudste zoon. Het werd een fijn samenzijn in de Kerstnacht en had beide Kerstdagen met zijn familie en gezin doorgebracht. Ook met Oud en Nieuw was hij weer bij zijn familie. Hans vertelde zijn collega’s dat er nog een lange weg te gaan was maar dat het nieuwe jaar veelbelovend begonnen was voor hem. Zijn toespraak voor de medewerkers van zijn kantoor, waarin hij iets persoonlijker werd dan alleen maar een zakelijk verhaal, eindigde hij met de woorden: En ze leefden allemaal nog lang en hopelijk gelukkig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *